Na de wedstrijd van maandag 5 april is bij een aantal ruiters de motivatie iets gedaald. De proef ging niet zo goed, maar de voorbereiding was dan ook niet optimaal. Na die maandag rijden we zondag voor het eerst thuis, met een onderlinge wedstrijd. Tijd voor een motiverende mail, zeker omdat ik door de voorzitter van de club ben gevraagd om na te denken over de bestuursfunctie PR.

Wedstrijd a prima vista
Afgelopen zondag de eerste ‘thuis’wedstrijd en wat een bof met het weer. Niet al te zonnig maar droog! Wij startten als eerste en hoewel sommigen een lichte tegenzin voelde door de proef van maandag, reden we met Anita en Dionne aan kop deze keer een prachtige proef in de inrijbak. Dionne reed een rustig tempo, waardoor we allemaal redelijk goed konden doorzitten. Ook het direct langzamer stappen na het afwenden bij het rondschuivend blok opende mijn ogen. Dan blijft het natuurlijk een beter geheel, omdat de anderen jouw tempo na het afwenden nooit meer inhalen en er een groot gat ontstaat tussen de eerste 3 en de rest van de groep. Overigens zie je tussen Marjon en Dionne (moeder en dochter) weinig verschil als je erachter rijdt.

De galop was misschien een beetje slordig, de Bok met een grote B van het paard van Hans (doet ie anders nooit!), het gekuch van Pantera waardoor Pantera bijzonder neerwaarts te rijden was, of liever gezegd, compleet onbestuurbaar, de schrikreacties van Vivaldi van Anita, het nieuwe bonte paardje van Stefanie, het voorbijrazende verkeer dat meerdere malen uit enhousiasme toeterde, Yvette die het tempo wilde opschroeven terwijl we dat langzame wel eventjes lekker vonden, paarden die daarop met een galopje reageerden terwijl we moesten draven en het feit dat we met 10 waren in plaats van 12……

Ondanks deze kleine oneffenheden ging de proef best redelijk. De muziek sluit niet meer helemaal goed aan, maar die was dan ook samengesteld op de oude kxfcr en met knippen-plakken wordt het nooit meer zo goed passend als de originele versie.

Ik heb een hulpmiddel wat het misschien voor Ingeborg makkelijker maakt om muziek te zoeken die bij ons past, dus we gaan zoeken naar een nieuw soort muziek. Misschien wel samen Ingeborg! Dat scheelt tijd. Misschien heeft iemand een leuk idee voor een thema, zonder dat we ons in krokodillenpakken hoeven te hijsen omdat we een “schnappie” thema hebben? Hoewel, nu ik erover nadenk, een zgn. Snappie-thema is misschien nog wel grappig, tenminste, als we proef zelf voor 100% snappen. Snappie?

De carrouselgroep van Manege Veldt had zo’n leuke, nette proef en de muziek sloot zo goed aan bij de leeftijd van de ruiters, de paarden en de oefeningen, dat we echt hadden verwacht dat ze eerste zouden worden. Dat ze derde zouden worden was jammer voor ze. Ik hoorde van de commandant van de Friesencarrousel echter dat de moeilijkheidsgraad van de proef zeer zwaar telt. De Friese Crofters die eerste werden zijn prachtig om te zien, maar of het nou komt door de sokken, het hoge tempo of de diversiteit in het ras, het komt op mij altijd zo rommelig over. Jammer genoeg werd Wobke, de fries van Jacqueline die maandag nog bij ons inviel en zondagochtend nota bene nog een menwedstrijdje liep, na aankomst direct weer afgevoerd omdat ze kreupel was.

En wij, wij werden tweede! Met eigenlijk de leukste prijs, nl. een zak wortelen! Je zou ook, zoals Kim kunnen zeggen, “Alweer enalaatste!”. Maar in het jurycommentaar stond deze keer ook “Klaar voor het NK!”. Kijk, dat steken we in onze zak natuurlijk en in 2011 doen we mee! Met 16 paarden, want na zondag hebben we 3 extra aanmeldingen waarmee we op 15 deelnemers komen. De 16e? Dat word ik natuurlijk, wie heeft er een paard te leen?

Tot woensdag.

Marjolein
Jullie aspirant-bestuurslid PR

Slow Transit Constipation

8 juni 2009

Vandaag zijn we naar het AVL geweest. Ik kan er lang en breed over schrijven, maar uiteindelijk viel het onderzoek me erg mee en kon Dr. Lange me vertellen dat ‘het’ er allemaal goed uitzag. Alles voelt soepel en er zijn geen ‘rare’ dingen die eventueel te maken zouden kunnen hebben met het zgn. cervixcarcinoom (baarmoederhalskanker).
Aan de wertheimoperatie zit een groot nadeel, namelijk dat enkele zenuwen beschadigd worden. De zenuwen van mijn blaas zijn absoluut beschadigd. Daar is geen ontkomen aan. Dat de zenuwen van je darmen beschadigd zijn, is niet altijd met zekerheid te zeggen. Helaas is de verdikking onderin mijn buik, inderdaad toch te wijten aan de operatie. De zenuw van mijn dikke darm is beschadigd. Daardoor duurt het langer (soms wel 3x zo lang) voordat ik ontlasting heb. Het heet Slow Transit Constipation. Het is vergelijkbaar met een spastische darm, maar waar het bij een spastische darm vooral hollen of stilstaan is, is het met slow transit constipation, het woord zegt het al, vooral stilstaan. Veel water drinken, goede voeding en veel bewegen, moet dit ‘probleem’ zo draaglijk mogelijk maken.

Het warme weer heeft gezorgd voor het extreme vochtvasthouden. Dat is dus iets wat toevalligerwijs samen met die verdikking tot uiting kwam. Vrijdag a.s. nog een echo, om bevestigd te krijgen dat er echt niets akeligs in of rond de darm zit.

Binnenkort maar eens naar een dietiste om een goed voedingsadvies te krijgen.

Tweede Controle
6 juni 2009
Enige tijd geleden, nl. 20 april, had ik de tweede controle. Ik kon me er niet toe zetten om deze controle van me af te schrijven. Dat heeft niets met de uitslag te maken, die was goed. Alles zag er goed uit, buik mooi geslonken en ik loop enorm op voor qua conditieopbouw. Dat ik alweer op het paard zat vond Dr. Lange uitermate vooruitstrevend. Dat ik ook alweer 2 a 3 dagen reed, vond ie helemaal geweldig. Het gaat ook goed. Een stuk beter zelfs sinds de bevalling van ruim 2 jaar geleden. Mijn bekken is weer goed, ik heb nooit meer last van mijn benen en ik begin zo langzamerhand steeds meer energie te krijgen. Ik lig iedere dag nog wel een uur op bed/de bank en op mijn werk, waar ik alweer voor bijna 70% werk, lig ik een half uur op een veldbed. Daarna werk ik nog even door en dat gaat prima.

Na het inwendige onderzoek, waarvoor ik nog steeds niet vooraan voor in de rij sta, meldt de arts dat hij ook nog even rectaal wil onderzoeken. Dat gebeurde bij het allereerste onderzoek ook, omdat ze dan de event. opgezwollen lymfeklieren beter kunnen voelen. Het ‘gewone’ inwendige onderzoek vind ik al een soort onoverkomelijk ding, laat staan dit onderzoek.

Afijn, de vorige keer liet ik me tijdens de controle, toen ik iets meldde over urineverlies, direct overrompelen door de opmerking dat ik dan maar naar een bekkenbodemtherapeut moest gaan, want dat dat niets met deze operatie van doen had (heeft alles van doen met deze operatie en ik heb direct hulp gezocht bij een bekkenbodemtherapeut, maar goed), deze keer gebeurt me dat niet nog eens en ik sta dus direct op mijn achterste benen. Voor zover dat kan, want ik lig nog in ‘de stoel’. Ik voel me enorm bedonderd en zeg:”Had u dat niet even van tevoren kunnen melden?!”. Dr. Lange vindt dit al van tevoren genoeg… “Ik niet en ik wil graag uitgelegd krijgen waarom dit noodzakelijk is.” Ja, ik vind het echt nog erger dan erg hoor! En ik ga goed uit mijn dak. Achteraf zegt Wouter tegen me dat de arts het echt goed bedoeld, want dat verloor ik ook even uit het oog. Uiteindelijk hoeft het niet. De kans dat kanker bij mij terugkomt is zo nihil, dat het in principe niet noodzakelijk is. Fijn!
Later in een telefoongesprek (het hele gedoe zit me zo hoog, dat ik telefonisch contact opneem zodat ik weet wat me bij een volgend onderzoek te wachten staat), spreken we af dat het onderzoek pas nodig is, als ik of hij me zorgen maak. Dat lijkt me prima! Dan dient het ook een doel.

Maarja, god straft direct? Een week geleden kreeg ik een enorme dikke buik. Ik werd in winkels zelfs voor hoogzwanger aangezien. Ik heb ze in de waan gelaten en heb in een drukke wachtruimte lekker kunnen zitten…’ieder nadeel hep se voordeel’ zeg maar. Ik kon niet meer goed uitplassen, wat me een blaasontsteking opleverde. Direct een antibiotica en uiteindelijk ook wat plastabletten. Zelfs mijn maag werd weggedrukt. Het zag er niet alleen uit als hoogzwanger, zo voelde het ook. Heel apart. Ook kreeg ik een verdikking aan de linkerkant van mijn buik en nadat de fysio er niet uitkwam wat het dan was, heb ik a.s. maandag 8 juni opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog en vrijdag de 12e een echo. Sommige mensen moeten maanden wachten op zo’n afspraak, ik niet, dat is dan wel weer een geluk bij een ongeluk. Helemaal gerust ben ik er natuurlijk niet op. Het zal toch niet……

Ik heb een en ander opgezocht en mijn klachten komen voor 80% overeen met een zgn. spastische darm. Van darmkanker herken ik eigenlijk niets. Als ik in de stress schiet, ga ik even ‘googlen’ en ben ik weer even gerustgesteld. De angst voor kanker is toch wel erg groot. Dat had ik niet verwacht. Ik heb ook helemaal geen zin meer in dat AVL, het ziekenhuis alleen al zorgt voor een slecht humeur van enkele dagen.

Ik wil gewoon weer gewoon.

Deze website is ook te lezen via www.marjoleinveenstra.nl. Lees ook de columns over onze dochter Iris Rosalie op www.irisvos.com.

5 maanden verder…
2 april 2009
Vandaag ben ik weer naar de Arbo arts geweest. Ze bewaakt me goed, de arbo arts. Ik heb in het eerste gesprek aangegeven dat ik iemand ben die zichzelf met enige regelmaat voorbij loopt. Natuurlijk ben ik daar na 2 burnouts wel een een stuk beter geworden, maar dit is een uitzonderlijke situatie. Mijn hoofd wil wel, maar mijn lijf wil niet alles wat mijn hoofd ook wil. Op het moment dat ik mijn eigen kunnen voorbij ga, schiet ik niet in de stress, word ik niet moe, maar ga ik ontzettend bibberen. Het voorteken is, dat ik het heel erg koud krijg, daarna ga ik bibberen. Eerst was ik heel verbaasd, maar later besefte ik dat het simpelweg ‘energiegebrek’ is. Ik houd er nu meer rekening mee. Ik leer mijn nieuwe lijf steeds beter kennen.

De afgelopen maanden ben ik begonnen met 50% werken. Dat wil zeggen, op maandag 2 uur thuiswerken en op woensdag en vrijdag 4 uurtjes. Dit is prima vol te houden. Ik lig wel nog iedere dag 1 uur in bed. Helemaal plat werkt het beste. Op de bank lig je toch scheef en blijf ik gespannen liggen. Na een uur op bed gelegen te hebben, kan ik ‘s middags ook een (lichte) activiteit plannen, zoals buiten spelen, koffie drinken met de buurvrouw, koken of nog een klein boodschapje bij de winkel in de buurt.
Het is heerlijk om mezelf weer een beetje terug te vinden. Mijn energieniveau wordt duidelijk weer wat meer zoals het was.
Ik begin vanaf aanstaande maandag met 4 uur meer, bovendien ga ik niet meer thuiswerken maar werk ik nu de hele maandagochtend weer op het Landelijk Bureau. Ook wel lekker weer. De extra uurtjes die ik de afgelopen 2 weken heb gemaakt, passen nu gewoon weer in het werkschema. Ik moet er wel op letten dat ik me aan deze uren houdt….dat moet ik even goed benadrukken voor mezelf.

Ik krijg op dit moment weer gevoel terug in het operatiegebied alsmede op mijn buik rondom het litteken. Geweldig hoor, tenminste, het is een stap vooruit, maar daarbij voel ik wel weer meer pijn. Dit pijngevoel lijkt ook weer heel erg op het gevoel van een aantal maanden geleden. Heel bruikbaar om mijn grens vooral NIET te verleggen. Het betekent natuurlijk ook, dat ik straks op 20 april, tijdens de tweede controle in het AVL, ook weer meer voel van het onderzoek. Daar zie ik dan ook niet zo heel erg naar uit….

Ik heb een boek gelezen over baarmoederhalskanker. De mevrouw die het heeft geschreven, heeft chemo’s en bestralingen moeten ondergaan, geen operatie. De tumor was van vergelijkbare grootte, alleen bij haar zat het dichter bij de bekkenwand en dus niet operabel. Een gelijke tumor, toch een heel ander behandelplan. Zij hield zich zelf veel bezig met Reiki, kruidengeneeskunde en spirituele behandelingen. Aan het einde van het boek, herken ik ineens veel van haar verhaal. Ze heeft het kanker-gebeuren ervaren als een wedergeboorte. Ze is zich nu veel meer bewust van haarzelf, gewoon door te ‘zijn’. Ze heeft het idee dat ze haar lichaam meer accepteert en ook de rust vindt om te luisteren naar haar eerste impuls. Sinds bij mij kanker is constateert, ben ik ook meer bewust van mijn eerste impulsen. Dat wil zeggen, ik druk mijn eerste ingeving vaak weg. Waarom? Omdat het niet uitkomt, omdat het niet hoort, of noem de onzin maar op. Ik besef naar aanleiding van dit boek, dat ik goed geluisterd heb naar mijn eigen lichaam en dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is.

De energie op het gebied waar mijn baarmoeder is weggehaald, heb ik weer teruggekregen door mijn handen op die plek te leggen en dan rustig naar mijn handen adem te halen. Volgens het boek is dit de “nieuwe energie”. Naar mijn mening geen zweverig gedoe, maar bewuster bezig zijn met ontspannen en dus met loslaten en accepteren, en via mijn handen, ook nog op een bepaalde plek.

Loslaten = accepteren = vertrouwen

In de spirituele geneeskunde, gaat men er vanuit, dat je kanker in principe zelf kan herleiden uit negatieve ervaringen, beslissingen of leefwijze. Het is natuurlijk makkelijk gezegd, want waarom krijgt een meisje van 5 kanker? Om de mensen om haar heen iets te leren? Ik vind het persoonlijk wat ver gaan, maar wat ik wel besef, is dat kanker ervoor zorgt, dat je met beide benen op de grond komt te staan, je meer bewust bent van de dingen en mensen om je heen, en vooral ook een verandering teweeg brengt in je leefwijze. Haast is bij mij nu uit den boze. Het is allemaal betrekkelijk. Voor je het weet staat je hoofd niet naar gewone zaken, lachen, lekker eten of gewoon in het zonnetje zitten terwijl Iris in de zandbak speelt. Genieten dus, en wel direct!
Zo gaat het verwerkingsproces langzaamaan steeds betere vormen aannemen.

De mevrouw sluit haar boek af, na een depressie en ruim 1 jaar later. Zij staat qua geestelijke gesteldheid, op het punt, wat mijn uitgangspunt was, net na het constateren van kanker. Ongelooflijk, ik ga toch weer meer nadenken over mijn eerste impuls om mijn ervaringen bij een uitgeverij te deponeren. Maargoed.

Deze website is ook te lezen via www.marjoleinveenstra.nl. Lees ook de columns over onze dochter Iris Rosalie op www.irisvos.com.

Verlangen
6 februari 2009

Verlangen is een gek iets. Een verlangen naar iets kun je namelijk zonder al te veel problemen, gewoon wegstoppen. Een verlangen sluimert altijd wel, maar is niet altijd nadrukkelijk aanwezig. Tot het moment dat je met je eigen verlangen wordt geconfronteerd. Bijvoorbeeld door iets op televisie, wat je aan je verlangen doet denken, of daadwerkelijk het zien van hetgene jij zelf als verlangen hebt aangemerkt.
Ken je het gevoel? “Slank voordat de zomer begint”. Dat is een mooi streven, maar 9 van de 10 keer red ik het toch net niet hoor. Ik houd gewoon van lekker eten en toch, ieder jaar weer, is er toch weer het verlangen, om 6 kilo minder te wegen en op die manier wel in maatje 40 te passen.

Vandaag is de tweede dag van mijn terugval en dat wakkert een hoop verlangens bij me op. Het zien van een paardrijles op televisie, herinnert me aan het verlangen om zo snel mogelijk weer te willen paardrijden. De vrede die ik (in principe) heb om tot 1 april (ik heb het een maandje verlengd) te poetsen, is ineens verdwenen. Het verlangen om op Boy z’n rug lekker een rondje te stappen, voert sowieso de boventoon als ik op stal ben, maar dan weet ik me, mezelf verbazend, eigenlijk nog altijd in te houden.
Het verlangen om een middagje te stadten, komt ook steeds vaker in mijn hoofd op. Heerlijk nieuwe kleren kopen. Het enige wat me tegenhoud, is het feit dat ik qua kiloxb4s wel minder zwaar ben, maar dat ik mijn oude broeken nog steeds niet aan kan, vanwege het vasthouden van vocht in mijn buik. Op dit moment slaag ik waarschijnlijk beter bij de zwangerenafdeling dan in een gewone kledingzaak. Dat ik het misschien lichamelijk niet aankan, dat staat eigenlijk pas op de tweede plaats, terwijl dat eigenlijk op no. 1 zou moeten staan. IJdelheid voor alles…. Tenminste, ik vind het heerlijk om een middagje de stad in te duiken. Het liefst helemaal alleen. Maar helaas, zelfs een rondje Beverwijk (1 winkelstraat) is nog teveel gevraagd in deze herstelperiode.
Dit verlangen is echter totaal niet aanwezig, totdat ik mijn badkamerkastje open en ik al mijn kettingen zie hangen. Ik heb een heleboel kettingen in verschillende kleuren. Op die manier is er altijd wel een ketting die een bepaalde kleur in je kleding naar voren haalt. Op dit moment past geen een ketting bij mijn kleding. DUS! Tijd om nieuwe kettingen op te sporen. Jammerjammerjammer….nog even een paar maandjes geduld (Dat klinkt kort, maar geloof me, het duurt ERG lang).

Dat ik te zijner tijd een terugval in mijn herstel zou ondervinden, was bijna onvermijdelijk. Ik loop eerst OVER de grens heen, voordat ik de grens herken. Tegenwoordig herken ik de grens wel, maar ga ik er min of meer onbewust overheen. Gelukkig luister ik een stuk beter naar mijn lichaam dan voorheen en kan ik tijdig halt houden (om in paardrijdterminologie te spreken). Een van de voordelen is dan wel weer, dat ik aaaaallle tijd neem voor Iris. Ik kan toch nergens heen. Iris gaat dan zonder protest gewoon naar boven, in bad, uit bad en in bed. WOW! Ik sta enigszins versteld, want onze kleine dreumes kan me letterlijk tot ‘ontploffen’ brengen.

Een heerlijke, geduldige (KNAP van me), humorvolle avond met mijn dochter, ik zeg: Alvast xe9xe9n verlangen vervuld!

Deze website is ook te lezen via www.marjoleinveenstra.nl. Lees ook de columns over onze dochter Iris Rosalie op www.irisvos.com.

Eerste Controle
12 januari 2009

Vandaag hebben we de eerste controle na de wertheim operatie gehad. Zo’n eerste controle is best spannend, maar over het algemeen waren de berichten in het hele voortraject zo gunstig, dat ik alweer het meest opzag tegen het inwendig onderzoek, en niet de uitslag. Hier kwam het bloedprikken nog bij, want sinds mijn ziekenhuisopname ben ik niet zo fan meer van prikken in het algemeen. De tromboseprikken hebben daar een groot aandeel in gehad, hierdoor heb ik nl. nog steeds geen gevoel in mijn linkerbeen. Maar wat moet, dat moet, dus op naar het AVL.
Voor Wouter is het ook een rare ervaring. Hij wordt op de weg er naar toe natuurlijk geconfronteerd met de herinnering aan de ritten tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis. Als we samen naar het AVL lopen, zeggen we tegen elkaar, dat de vorige keer dat we hier waren, toch heel anders was. Ander gevoel, ander gewicht op de weegschaal, dikkere buik en een veel lager looptempo. Af en toe moet je je realiseren dat het herstel wel wat tijd in beslag neemt, maar dat het toch ook allemaal redelijk voorspoedig gaat.

Dr. L loopt uit en we zitten na ruim een half uur na de afgesproken tijd nog steeds in de wachtkamer. Steeds meer (oudere!) vrouwen met hoofdoekjes komen binnen. Ik word er niet zenuwachtig van. Ik voel me goed en weg is weg heeft mijn gynaecoloog gezegd in de voorgesprekken. (Dit geldt uitsluitend voor mijn persoonlijke situatie).
Als Dr. L ons ziet, herkent hij ons direct en vraagt naar Iris. Morgen wordt ze 2 jaar, maar we hebben het gisteren al gevierd. Het is goed om zoiets te plannen, vlak voor een controle, want op die manier sta je er veel minder bij stil dat je de volgende dag een controle hebt, maar dat even terzijde.

Hij vindt de tijd snel gegaan en vraagt naar mijn mening over hoe ik me voel en of het herstel me mee- of tegenvalt. Ik vind het herstel op zich wel meevallen, maar mijn oude levensstijl kan ik nog lang niet oppakken en dat vind ik dan wel weer tegenvallen. Dr. L zegt dat ik rekening moet houden met 6 maanden herstelperiode. Daarna is het litteken mooi genezen en kan ik over het algemeen de energie weer vinden voor mijn oude bezigheden zoals paardrijden, werken, autorijden, huishouden en Wouter & Iris. Ik vertel over de blaastraining, de blaasontsteking en het door mijn rug gaan. Tevens is het onderste gedeelte van het litteken geirriteerd en onrustig. Ik vraag of een eventuele laserbehandeling tegen haargroei misschien uitkomst kan bieden (direct mijn bikinilijn even meepakken…), maar daarop krijg ik direct een ontkennend antwoord. Een laserbehandeling haalt de haartjes niet definitief weg. Jemig, jammer hoor, maargoed.
Wondjes met scheren moet je voorkomen door te epileren (doe ik al maar is wel auwauwauw…). Deze wondjes kunnen op zich niet zo heel veel kwaad, al moet je het vocht in je bovenbenen goed in de gaten houden i.v.m. lymfeoedeem. Op zich heb je op jonge leeftijd iets minder risico op lymfeoedeem, omdat je meer in beweging bent dan iemand van bijv. 70 jaar. Zeker als jong gezin zijnde en daarbij een sport als paardrijden (wat ik dus pas per mei/juni kan oppakken).

Dr. L meldt dat het echt fantastisch nieuws is, als er maar liefst 34 lymfeklieren zijn weggehaald (in hun opinie erg veel…) en dat er geen een lymfeklier positief is. Ik moet goed in mijn oren knopen, dat de bron is weggehaald, de tumor ook en het eerste ‘station’, nl. de lymfeklieren, ook. Als de lymfeklieren schoon zijn, betekent dat echt heel goed nieuws. Ik hoef daardoor geen bestraling te ondergaan en dat scheelt een groot overlevingspercentage. Mijn overlevingspercentage na 5 jaar ligt zelfs boven de 90%. De prognose is erg goed.
Kijk, dit zijn goede berichten! Ik stel nog wat vragen, maar Dr. L wil ook graag wat vragen voor na de pauze bewaren (lees: na het onderzoek). We lachen erom. Prima.

Het onderzoek valt me mee, dat komt onder andere, omdat de zenuwen in het operatiegebied nog niet hersteld zijn en ik dus eigenlijk niets voel. Heel gek. Hopelijk wordt dat nog wel gevoeliger, aangezien we onze voortplantingsdrift nu niet meer voor dat doel hoeven in te zetten, maar goed. Voor dit onderzoek was het een redelijk prettige bijkomstigheid.
Dr. L vindt het ongelooflijk goed hersteld en voor het litteken adviseert hij kamillosan. Dat gaat lukken want dat heb ik in huis.

Na de ‘pauze’, vraag ik of ik de foto’s van de scans een keer mag zien. Dat mag. Hij gaat aan de radioloog vragen of hij/zij ze op een cdrom wil branden. Hij neemt de volgende keer ook een boek mee over de wertheimoperatie, aangezien ik zelf benieuwd ben naar het verloop van de operatie en vragen heb zoals: Is er een vaste volgorde bij de operatie? en Waar zitten al de lymfeklieren die je met deze operatie moet verwijderen eigenlijk?
De volgende controle is precies hetzelfde. Iedere 3 maanden vindt een controle plaats. Dit houdt in: een gesprek over mijn eigen gevoel, een onderzoek door de gynaecoloog en het bepalen van de SCCwaarde in mijn bloed. Dit is een bepaalde waarde voor kanker. Mocht er in een van deze drie (mijzelf, gynaecoloog of bloedwaarden) iets naar voren komen wat onduidelijk is of onrust veroorzaakt, wordt er direct nader onderzoek gestart en zal een scan als eerste worden ingezet bij het opsporen van het probleem. De uitslag van het bloed is een week na het prikken bekend. We spreken af dat Dr. L mij pas belt als het niet goed is. Geen bericht = Goed bericht, afgekort als gb=gb. Lijkt me goed!

Op naar de komende 3 maanden dan!

Wanneer stopt het?
7 januari 2009

Vandaag gaat het alweer een stuk beter met mijn rug en ga ik weer samen met mijn schoonmoeder boodschappen doen. Even uitgebreid de aldi door en daarna nog even naar de vomar. Aangezien we de verjaardag van Iris die 2 jaar wordt dit weekend vieren, heb ik flink wat boodschappen nodig. Gelukkig tilt mijn schoonmoeder alles in de auto. Zelf rijden doe ik nog even niet, maar dat ga ik na Iris’ verjaardag weer proberen.
Als we thuiskomen ben ik er behoorlijk moe van. Dat is even jammer, maar ik doe de spullen die in de koelkast moeten, in de koelkast en laat de rest even op de bank staan. Eerst even een broodje eten en jahoor…..ging het alweer wat beter?????
Mijn kroon valt eruit. Dat is de genadeklap zeg. Ik ben er helemaal van ontdaan. Een groot gat in mijn mond en een kies op een pinnetje op tafel. Lekker zeg.
Ik baal verschrikkelijk. Gelukkig kan ik morgen meteen terecht bij mijn tandarts. Hopelijk kan zij de kroon weer terugzetten. Mijn positieve instelling wordt danig op de proef gesteld. Waarom? Elke keer als het weer iets beter gaat, krijg ik weer iets ‘raars’. Natuurlijk gaan mijn gedachten ook uit naar het eventueel terugkeren van kanker. Die gedachten zullen voorlopig wel blijven terugkeren.

Ik val in slaap en word pas na 3 uur wakker. Heerlijk. In ieder geval weer een beetje opgeknapt qua humeur en zeker voor wat betreft mijn vermoeidheid. Wouter en ik halen Iris op bij de creche (inhaal dagje) en verrassen haar met een dora placemat. Dat vindt ze fantastisch. Wouter verrast op zijn beurt mij, met een etentje bij Apicius, het 2 sterren restaurant in Bakkum waar ik al heel lang wil eten. Wij gaan hier op 13 januari eten. Iris slaapt dan (op haar ‘echte’ verjaardag) bij mijn schoonouders. Op maandag 12 januari hebben we de eerste controle in het AVL. Dat zal ook wel even niet meevallen, maar dan vergeten we gewoon alles tijdens het etentje bij Apicius.

The story continues…
3 januari 2009

Allemaal een heel gelukkig en vooral gezond 2009 (en alle jaren daarna) toegewenst!

Met flink wat valium en naproxen op zak, zijn we op weg naar Borger gegaan. Ik heb eigenlijk liever mijn eigen fysiotherapeut aan me sleutelen, dan een ander waarbij ik het hoe en wat van de operatie nog een keer moet uitleggen. ‘Gewoon’ naar een zgn. chiropracter is geen mogelijkheid, aangezien niet iedere behandelmethode mogelijk is vanwege de buikwond. Dan maar een beetje rustiger aan doen en maandag 5 januari direct naar de fysio. Bovendien, zo’n valiumpje werkt fantastisch en een naproxen verzacht de pijn, dus ik lijk al iets meer op een cro-magnon i.p.v. een neanderthaler.

De reis verliep zeer voorspoedig en het chalet was uit de kunst. Bospark Lunsbergen, echt een aanrader. Het slapen in het campingbedje vond Iris iets minder geslaagd, maar dat kwam voornamelijk door de gezelligheid ‘s avonds. Ik lekker aan een wijntje met oma Elisabeth en een spelletje(s) rummycup. Wouter heerlijk met wat chippies voor de televisie. Lekker relaxen en tevens straks natuurlijk weer afkicken van de spelletjes en het samen wijntje drinken voor mijzelf en oma Elisabeth. Voor Wouter straks ook, maar dan van rustig televisie kijken en de hele avond volledige controle over de afstandsbediening.
Overdag lekker wat dingen doen zoals wandelen, naar een shopppingmall gaan en dan hooguit 2 euro uitgeven aan wanten en een ijskrabber (KOUD!!!) en naar Kabouterland (veel te koud en Iris’ handjes bevroren). Gewoon simpel niks eigenlijk. Alles mag, niks moet.

Een van de yogamama’s zit in een park vlakbij. Sterker nog, we zitten hier veel dichter bij elkaar, dan dat we thuis van elkaar vandaan wonen. We spreken af op 1 januari, dan kunnen de kinderen lekker met elkaar spelen in de ballenbak en drinken wij even een kopje koffie op het nieuwe jaar. Nou, dat heb ik geweten hoor. Ik heb ooit met mijzelf afgesproken dat ik niet zo’n achterlijke ouder ben, die op sokken achter z’n kind in zo’n ballenjungle aan kruipt, maar je raadt het natuurlijk al…jahoor, mama Marjolein met mama Judith op sokken door de ballenjungle en papa Wouter aan de koffie met papa Robert.
Je moet je in deze jungle eerst door 2 miniscule driehoeken wringen (kind klautert zo omhoog), daarna over een grote gele hobbel laten glijden (kind eerst erop duwen, op de hoogste top omdraaien en dan eraf laten glijden), daarna met gevaar voor eigen leven door een draaiblok heen, waar je kind ondertussen wild aan staat te draaien omdat er een schaap op de ene kant en een koe op de andere kant staat, en ze die het liefst allebei tegelijk bekijkt…
Als je dan even rustig kan zitten, omdat je kind nog wel even bezig is met dat draaiblok, kijk je naar het volgende obstakel, een soort horizontale autowasserette. Exe9n rol boven, xe9xe9n rol beneden en dan een heel dun stukje open ruimte ertussen (ja, hxe8hxe8, voor kinderen natuurlijk). Ik zie mama Judith er doorheen glijden (ongeveer 15 kilo dunner dan ik…) “Je wordt helemaal plat gedrukt hoor! Dit kost je je rug!”. Fijn! Mijn rug is behoorlijk slecht vanwege het vele lopen, maar ik moet zeggen, als je je in zo’n kinderattractie begeeft, kun je alleen maar krom lopen en dat gaat perfect!

Ik stuur Iris haar hoofdje een beetje tussen de rollers door en roep:”Ga maar naar Judith”. Jahoor, daar gaat ze. Ze is zo stoer! Ik zie ondertussen een kleine kans dat ik haar met Judith mee kan sturen en dat ik dus niet door de rollers heen hoef te gaan. De horizontale autowasserette komt namelijk uit op het GROTE raam waar iedereen koffie zit te drinken. Zie het als een enorm flatscreen op zo’n pleintje bij een voetbalwedstrijd. Zo zitten alle mensen vermakelijk te kijken naar de kinderen die zich ontzettend amuseren in de ballenjungle. Als Judith over de wiebelbrug gaat, gaat Iris er achteraan. Geweldig, wat een stoere meid en ze vindt het prachtig. Maar dan…is er nood aan de man, want Justin (zoon van Judith) valt even verderop en Judith neemt de brug direct in 2 stappen. Justin mankeert gelukkig niets, maar mijn Irisje is nu helemaal alleen op de wiebelbrug. Ik zie mij genoodzaakt erachteraan te gaan en dus ook de wasserette te ondergaan. Inderdaad, je wordt behoorlijk plat gedrukt, maar als je het langzaam doet en met een beetje manoevreertechniek (bestaat dat? Jahoor) valt het allemaal reuze mee.
Ik ga achter Iris aan naar de glijbaan toe, waarmee je weer in de ballenbak beneden terecht komt. Iris gaat eerst op haar billen. Halverwege valt ze op haar hoofd en ik glij er meteen achteraan. De glijbaan is overigens het meest moeilijke stukje van deze jungle als je pijn in je rug hebt. Iris wrijft over haar hoofd en roept:”Nog e’ kxe9xe9j!”. Welja, nog maar een keer…maar dan glijdt Iris wel op haar buik naar beneden.
Het zweet staat op onze voorhoofden en wij-mama’s besluiten ook een lekker kopje koffie te drinken. Na de lunch nemen we afscheid en hebben we het echt ontzettend leuk gevonden. Dit zouden we thuis ook moeten doen! Hahaha.
Ik overweeg zelfs om met Iris naar zo’n ballenjungle in de buurt te gaan…

Maar… zoals de titel al zegt…the story continues…mijn pake (fries voor opa) is van zondag op maandagnacht overleden en wordt vrijdag 2 januari begraven. Wouter en ik gaan erheen vanuit Borger (scheelt ongeveer een uur rijden….voordeeltje). Het park laat ons zonder kosten tot 17:00 in het huisje blijven. Mijn moeder en Iris kunnen dan gewoon nog blijven. Helemaal fantastisch natuurlijk. Mijn pake is bijna 92 (12 januari) geworden en heeft een mooi leven achter de rug. Pau en Marc komen ook. Pa vindt het fijn en we praten nog even met Marga en Pa. Na de gevulde koek gaan we weer op Borger aan, pakken we in en gaan we richting Castricum. Niet echt een mooie afsluiting van de vakantie, maar wel heel handig op deze manier.

Nu alleen maandag gauw de fysio bellen, want die rug ben ik nu wel zat en ik vermoed de mensen om mij heen ook wel een beetje. Heeft iemand er eentje in de aanbieding?

Fijne Kerst???
26 december 2008

Kerst 2008, tja, het plan is om het iets rustiger aan te doen. Het gaat heel goed hoor, daar niet van, maar om nou verplicht alle dagen af te rennen.. Afijn, 1e kerstdag zijn Wouter en ik samen met Iris gewoon thuis, 2e kerstdag vieren we bij mijn vader en de 27e eten we bij Wouter zijn zus en zwager met zijn ouders, ons nichtje en neefje.
Ik heb een recept van internet geplukt en zal het hoofdgerecht en het toetje verzorgen. Wouter maakt carpaccio als voorgerecht. Mmmm. Ik heb er helemaal zin in. Alle boodschappen zijn in huis, lekker wijntje erbij en het recept ligt uitgeprint op tafel. Klaar voor de start?

Niet dus…

Op 1e kerstdag is het natuurlijk bijzonder leuk om uitgebreid te brunchen. Eerst uitslapen en rustig aan opstaan. Broodjes en croissantjes bakken, kerstbrood en een eitje erbij, versgeperst sinaasappelsap en een heerlijk kopje koffie. Nou…jammiejammie hoor. Iris smult ook van het ei en het sapje. Als ik even later de grond onder Iris haar kinderstoel schoonmaak, sta ik op en schiet het in mijn rug…
Ik besef meteen dat het foute boel is en roep naar Wouter dat het in mijn rug is geschoten. Oeioeioei, wat komt dit op een slecht moment zeg. Kon ik eindelijk weer een beetje lekker bewegen, krijg ik DIT! Ik ben eigenlijk boos, maar hoe meer pijn, hoe harder ik moet lachen.
In de loop van de dag wordt het veel erger en moet Wouter me diverse malen opvangen of uit de keuken halen (wel voorbereiden voor het uitgebreide kerstdiner natuurlijk), omdat ik aan een keukenkastdeurtje hang en geen stap meer kan zetten. En lachen! Ik krijg de grootste lachstuip, als ik wil opstaan van de bank, nadat ik een half uurtje heb gelegen. Ik sta op, kan geen stap meer zetten, kan niet naar voren, naar achteren, helemaal niks, ik voel alleen dat ik mijn evenwicht verlies en roep Wouter. “SNEL!!!!, Ik val om!”. Daarna kan ik alleen nog maar heel erg hard lachen, goh, wat heb ik pijn zeg, ik weet gewoon niet meer hoe ik moet staan. Ik kan niet eens meer op mijn benen staan en hang aan Wouter (met z’n stijve nek…) Lekkere kneusjes worden we ondertussen met elkaar.

Afijn, om half zes kunnen we terecht in het ziekenhuis. Ik wil er even naar laten kijken, om de kans op een fysiobehandeling te vergroten in deze ‘akelige’ vakantieperiode. Mijn buik wordt steeds dikker en het vocht wat er nog zit van de operatie, kan nergens naartoe. Ook wordt plassen steeds lastiger, want de oefeningen die ik moet doen om mijn blaas goed leeg te krijgen, kan ik niet meer uitvoeren zonder mijn rug te forceren. Hoezo ontspannen op de wc zitten… Mijn eigen fysio is op vakantie en zo zijn er meerderen, helaas. Iris brengen we naar mijn schoonouders. Wat een geluk dat die beschikbaar zijn en tevens zo dichtbij wonen. Om kwart over zes zijn we nog niet aan de beurt en Wouter belt even met zijn ouders. Iris zit aan de spinazie en de gehaktbal. Mmmmmm! Ik ben echter zwaar teleurgesteld in deze kerstdag. Het zou zo’n geweldig leuke avond worden, met een feestmaal. Alles staat klaar…maar Iris heeft zometeen al gegeten. Bah! Dit is nou net even too much hoor. Hebben we al niet genoeg op ons pad gehad?

De arts ziet het probleem (kan ook niet anders, ik sta in een S-vorm). Ik moet nog harder lachen, maar begin nu ook te trillen van de pijn. Zo hee, dat heb ik in het ziekenhuis ook een keertje gehad, dat bleek een zware ontsteking te zijn. De arts raadt me aan om 2e kerstdag even te bellen voor een fysiotherapeut. Die kan me misschien recht zetten. Ondertussen schrijft zij mij valium voor, om mijn spieren te verslappen.
Eenmaal bij mijn schoonouders, is het half acht en eten Wouter en ik een saucijzenbroodje. Dat is nog eens een kerstmaal. Ik drink wel meteen 2 glazen rode wijn, want nu kan het nog. Valium met alcolhol is niet zo’n verstandige combinatie, dan werkt de valium iets te goed…ik neem de valium gewoon voor het slapen gaan.

———————————

De volgende dag bel ik naar het ziekenhuis. De fysiotherapeut kan niets voor me doen. Een manueel therapeut wel, maar die is er maandag (misschien) weer. Tjonge, het valt wel tegen hoor. Mijn SI-gewricht staat scheef en dat kan een fysio niet rechtzetten. Dat wordt dus maandag pas, het is vandaag pas vrijdag…Ik bel het AVL (ik heb wat weerstand (lees: trauma) tegen het AVL, maar uiteindelijk bel ik dan toch maar). De receptioniste zegt dat ik naast valium ook nog naproxen kan nemen. Dit is een zware pijnstiller. Dat zal zeker helpen tegen de pijn, want valium verslapt wel, maar neemt de pijn niet weg. Ik ‘bestel’ ze meteen bij het Rode Kruis Ziekenhuis en Wouter kan ze ophalen. Ik besluit alvast een valium in te nemen, want pijn heb ik zo ongeveer bij alles. Het pilletje valium is echter veel te sterk voor mij. Ik ben werkelijk compleet laveloos! Ik praat met dubbele tong en kan nu uberhaupt niet meer op mijn benen staan. Mijn stem daalt meteen een octaaf en ik ben mezelf niet meer. Mezelf niet meer EN pijn, nee, die valium neem ik niet meer…ajuparaplu. En ik nog mijn best doen om ‘normaal’ te praten aan de telefoon.

Wouter tilt me naar de bank en haalt de medicijnen op, samen met Iris. Hij twijfelt of hij de buren in moet seinen om even bij me te kijken, maar hij vertrouwt erop dat ik altijd nog een telefoontje kan plegen naar iemand in de buurt.
Als hij terugkomt, zijn mijn vader en zijn vriendin er. Ze hebben de cadeautjes van onder de kerstboom meegenomen, en ze hebben eten bij zich, wat we eigenlijk vanavond bij hen zouden eten. Op die manier hebben wij vandaag ook een kerstmaal. Flesje wijn erbij, helemaal compleet. Ontzettend lief!
Ik moet er af en toe ook van huilen, wat een ellende zeg.

‘s Avonds koken we het kerstdiner wat we gisteren zouden eten en het smaakt heerlijk. Mijn moeder is gekomen, om Iris te vermaken. Dat scheelt een stuk want Wouter zijn nek is ook echt nog niet over. Het etentje bij Wouter zijn zus moet haalbaar zijn, al is het maar een uurtje. En dan belt ze op…Ole, ons neefje heeft waterpokken! Als we Iris meenemen, nemen we het risico dat ze besmet wordt met waterpokken en aangezien waterpokken een incubatietijd heeft van 2 a 3 weken, loopt Iris het risico om precies met haar verjaardag ziek te zijn. Dit risico nemen we niet. We besluiten na overleg dat Wouter wel gaat, maar dat ik samen met Iris thuis blijf. Mijn moeder komt dan ‘oppassen’. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel oppas nodig gehad. We zijn het in ieder geval allemaal over een ding eens:

Een kerst om te onthouden, maar ook om NOOIT meer over te doen!

Maandag in ieder geval direct alle manuele therapeuten afbellen om een afspraak te regelen, we willen namelijk wel heel graag het midweekje naar Borger door laten gaan, maar als ik zo krom als een hoepeltje ben, zit ik liever thuis.

Een dikke 10!
18 december 2008

Wow, een dikke 10! Dat heb ik sinds mijn conservatorium niet meer gehoord hoor. Een rapportcijfer 10! En waarvoor? Voor de blaastrainingslessen…..hahaha.

Gisteren zijn we voor de laatste keer ‘op les’ geweest. Ik heb alle oefeningen onder de knie en kan goed benoemen wat er wel of niet goed gaat. De grote spier van mijn blaas komt alweer een beetje op gang. Er zijn twee zaken die bij een wertheimoperatie voor complicties kunnen zorgen, nl. de kleine blaaszenuwen en de grote blaasspier. De grote blaasspier zorgt voor het samentrekken van de blaas, de kleine blaaszenuwen zorgen voor het signaal dat de blaas te vol raakt.
De kleine blaaszenuwen zijn blijvend beschadigd. Dat kun je gewoon oplossen door op een regelmatig tijdstip naar het toilet te blijven gaan. De grote blaasspier komt nu echter alweer redelijk op gang. Die is dus (mag ik aannemen) minder beschadigd.

Het ontspannen van de bekkenbodemspier is haast belangrijker dan het aanspannen en als je die eye-opener eenmaal weet toe te passen en dus meer aandacht besteedt aan het ONTspannen in plaats van het AANspannen, is ongewenst urineverlies ook eigenlijk niet meer nodig…dus dames die daar last van hebben…..even een cursusje is zo gek nog niet. Na een bevalling komt ongewenst urineverlies vaak voor. De bevalling zorgt voor veel spanning en die kun je daarna slecht loslaten. Wist iedereen maar dat je dan juist niet je bekkenbodem moet trainen op kracht, maar juist op ontspanning. Bij deze dan!

Mijn ‘juf’ legt nog even een aantal oefeningen uit en zegt dat ik een dikke 10 verdiend heb. Ik heb hard gewerkt, bovendien staat ze versteld over hoe goed ik voel als ik te gespannen ben of het juist goed doe.
Ik heb jammer genoeg nu (natuurlijk) weer last van iets anders….ik krijg mijn benen bijna niet meer omhoog. Ze zijn echt megastijf! De spieren aan de achterkant van mijn linkerbeen wil niet rekken…eventjes naar de fysiotherapeut. Die weet daar vast wel weer een oplossing voor.

Bij de fysiotherapie vandaag, blijkt dat mijn spieren in mijn benen niet te kort zijn, maar dat de aanhechting in mijn buik nogal onder spanning staat en dat ik daarom zo’n pijn in mijn benen heb. Hij ‘maakt’ me even los, vindt het litteken er mooi uitzien, voelt overal nog vocht, vindt nog een behoorlijk diepe bloeduitstorting onder mijn navel, maar weet ook te melden dat het litteken vooralsnog niet vast zit aan het schaambot en dat is dan weer een goed teken.
Kortom…ik ben er nog lang niet, maar we gaan de goede kant op!

Iedereen een heel gelukkig, gezond 2009 toegewenst!
Enneh, geniet ook van alle kleine dingen om je heen!

Marjolein, Wouter en Iris